خودکار دوربین دار

salam be dostan:emroz baraye downlod shoma tarhe jadede windows vista ro daram omedvaram khosheton biadba tashakor aria mahdave

overview:
winodws vista home premium is the operating  system for homs with advanced coputer neds it will help coputer neds it will helpyou use  your labtop or desktop
PC mor effectively as enabel  you to enjoy new              

  
            windows:vista
            cpu:Plll 3.2 vith directx9 capable
            RAM:1G
            VGA:700MB
            CD RAM:8X
            harddisk;80gb of hard drive capacity vith 30 gb free space

نوشته شده توسط آريــــــــــــــــا در جمعه دوازدهم مرداد 1386 ساعت 2:0 موضوع | لینک ثابت

Nokia N73 (نوکیا ان 73)

نوشته شده توسط سجاد -آ در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 19:15 موضوع موبـــــــــــــــــــايل | لینک ثابت

ویستا، سیستم عامل جدید مایکروسافت که همیشه گرسنه فضای بیشتر در حافظه کامپیوتر است- همراه با کاهش قیمت حافظه پویا یا dynamic RAM- موجب افزایش فروش حافظه های نیمه هادی semiconductor شدند.

انجمن صنعت حافظه نیمه هادی (SIA) در این هفته گزارش داد که فروش جهانی این حافظه ها در ماه مه به 20.3 میلیارد دلار رسیده است- 2.4% بیش از فروش سال گذشته در همین ماه که 19.8 میلیارد دلار بوده است.

این انجمن صنفی واقع در سن خوزه، با استناد به اعداد گزارش شده توسط یکی از اعضای خود، میکرون تکنولوژی (Micron Technology)، چنین گفت که حد متوسط DRAM نصب شده بر روی کامپیوترهای شخصی از 772 مگابایت در سال گذشته به 1180 مگابایت در سال جاری رسیده است.

کوین کیلبک (Kevin Kilback) ، مدیر بازاریابی ارشد در میکرون-واقع در بویسی آیداهو- در مصاحبه ای گفت که قیمت DRAM به سازندگان کامپیوترهای شخصی امکان میدهد که بدون افزایش قیمت، گنجایش حافظه را بالا ببرند. کمپانی میکرون در هفته گذشته اعلام کرد تا پایان ماه مه، قیمت DRAM تا حدود 35% کاهش یافته است.

به گفته کیلبک، ویستا یک عامل عمده در بالابردن میزان استفاده از حافظه است. "ویستا، بر خلاف نسخه های قبلی سیستم عامل به روز شده، واقعا از حافظه سوء استفاده میکند". او افزود که مقدار DRAM که در سال آینده وارد کامپیوترهای شخصی خواهد شد در حدود 1.5 گیگابایت خواهد بود که "این افزایش در اصل به خاطر وجود ویستا است."

با اینکه خریداران هنوز میتوانند سیستمهایی با حافظه سیستم 512 مگابایت پیدا کنند، اما بسیاری از فروشندگان PC استفاده از حافظه 2 گیگابایتی را پیشنهاد میکنند. بازار حافظه نیمه هادی با حافظه فلش NAND که در ابزارهایی چون flash drive به کار میرود، نیز رونقی یافته است. به گفته جورج اسکالیس (George Scalise) مدیرکل SIA :" با وجود فشار فزاینده بر بهای DRAM و NAND flash، فروش کل حافظه نیمه هادی در 5 ماه اول سال 2007 نسبت به همین دوره در سال گذشته، تا 3.1% افزایش یافته است

نوشته شده توسط سجاد -آ در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 19:13 موضوع عمومي | لینک ثابت

تصاوير ( Images )

نویسنده:اریا مهدوی در اين درس با تگ img ، شناسه src و alt ، تگهای Map و Area و چگونگی نمايش تصاوير و همچنين تنظيم محل آنها در سندهای اچتمل آشنا خواهيد شد. مثالها: درج تصوير نحوه درج تصاوير با کمک تگ img درج تصويری واقع در فضای آدرسی ديگر درج تصويری واقع در دايرکتوريی غير از آدر س صفحه اچتمل و يا تصويری واقع در فضای آدرسی ديگر سايتها مثالهای بيشتر تگ img و شناسه src يا source در زبان اچتمل تصاوير را با کمک تگ  تعريف ميکنند. تگ  از نوع تگهای خالی است، بدين معنا که فقط دارای يک يا چند شناسه و attribute بوده و دارای تگ انتهائی يا  نيست. مهمترين شناسه برای درج و تعريف يک تصوير src يا source نام دارد و مقدار اين شناسه آدرس يا URL تصوير ميباشد. تصاويری که مرورگر در يک صفحه وب نمايش ميدهد ميتوانند در همان دايرکتوری صفحه اچتمل، در ديگر دايرکتوريهای همان سايت و يا در فضای بيکران وب قرار داشته باشند. شکل ساده درج يک تصوير: مقدار url آدرس اينترنتی تصوير ميباشد و مثلا اگر تصويری که قرار است که در صفحه درج شود در همان دايرکتوری قرار دارد و نامش me.jpg ، کافی است که به جای url فقط نام تصوير يعنی me.jpg را بنويسيد و اگر تصوير در سايتی ديکر قرار دارد url کامل آنرا بنويسيد. مثلا تصوير لوگو سايت google.com دارای url ی برابر http://www.google.com/images/logo.gif است.در اين url نام تصوير logo.gif بوده، در دايرکتوری images قرار داشته و روی وب سايت google.com قرار دارد. شناسه های width و height در تگ img کاربرد شناسه های width و height تعيين عرض و ارتفاع نمايش تصوير است. اگر از اين شناسه ها استفاده نکنيد، مرورگر ابتدا تصوير را لود کرده و سپس طول و عرض آنرا يافته و در نهايت نمايش ميدهد. با نوشتن مقاديری غير از مقادير واقعی طول و عرض تصوير ميتوانيد به تغيير شکل و ابعاد آن بپردازيد و آنرا مثلا کوچکتر، بزرگتر و يا کشيده تر نمايش دهيد. مثال زير نحوه درج تصويری را با قيد ابعاد آن شرح ميدهد: توصيه ميشود که حتما ابعاد تصوير را با کمک شناسه های width و height قيد کنيد، اينکار سبب کمک به مرورگر در تسريع شروع نمايش صفحه خواهد شد.(در واقع با قيد ابعاد تصوير، مرورگر قبل از لود تصوير ميداند که چه مقدار از صفحه نمايش بايد به تصوير بايد اختصاص داده شود و قبل از لوذ شدن تمامی تصاوير مرورگر شروع به نمايش قالب و چارچوب کلی صفحه خواهد کرد.) شناسه Alt يا "alternate text" يا متن جايگزين اگر مرورگر به هر دليلی نتواند که يک تصوير را نمايش دهد و يا مرورگر از نوع مرورگرهائی باشد که فقط متن را نمايش ميدهند، متن و text ی که با کمک شناسه alt تعيين شده است نمايش داده خواهد شد. همچنين در اغلب مرورگرها با قرارگرفتن ماوس بروی يک تصوير، متن تعيين شده توسط شناسه alt نمايش داده خواهد شد. با کمک alt اطلاعات اضافی مربوط به تصوير قابل نمايش ميباشد.مثال زير نحوه درج تصويری را با قيد متن جايگزين آن شرح ميدهد: مثالهای بيشتر تصاوير زمينه مثالی در مورد نحوه تعيين تصاوير زمينه با کمک شناسه background در تگ body ترازبندی تصاوير اين مثال نحوه ترازبندی تصاوير در کنار متون را نشان ميدهد. تصاوير شناور در متن آزاد گذاشتن تصوير در سمت چپ يا راست نمايش تصاوير در ابعاد مختلف مثالی در مورد استفاده از شناسه های width و height و نمايش تصاوير در ابعاد مختلف نمايش متن جايگزين برای تصاوير مثالی در مورد استفاده از شناسه alt استفاده از تصاوير هنگام ايجاد پيوند ها مثالی در مورد نحوه استفاده از تصاوير هنگام ايجاد پيوند ها ايجاد image map ها مثالی در مورد ايجاد image map . در اين مثال هر بخش از نواحی تعريف شده قابل کليک بوده و به پيوندی اختصاصی اشاره ميکند. تگ های تصاوير Start Tag Purpose کاربرد Defines an image درج تصوير Defines an image map تعريف Image map يا ؟؟؟ Defines an area inside an image map تعريف ناحيه ای در داخل Image map مرجع : HTML 4.01 Specification - فهرست عناصر - فهرست شناسه ها

نوشته شده توسط آريــــــــــــــــا در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 17:34 موضوع | لینک ثابت

لینوکس با ویندوز چه تفاوتی دارد؟

(1592 کلمه در این مقاله وجود دارد)

(10801 بار مطالعه شده است)   

نویسنده:اریا مهدوی

نوشته شده توسط آريــــــــــــــــا در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 16:27 موضوع ويندوز و رجيستري | لینک ثابت

روشن کردن سیستم از راه دور

(1187 کلمه در این مقاله وجود دارد)
(613 بار مطالعه شده است)   

نام مقاله: روشن کردن سیستم از راه دور  نویسنده:اریا مهدوی نسخه‌ی 0.5 ، منتشر شده در ۱۰ بهمن ۱۳۸۴

0.مقدمه

در مواقعی که در یک شبکه فعالیت می‌کنید، گاهی این اتفاق می‌افتد که نیاز به روشن کردن سیستم از راه دور دارید، البته بسیاری مواقع افراد به جای روشن کردن از راه دور عکس قضیه را عملی می‌کنند یعنی کامپیوتر را برای تمام مدت روشن می‌گذارند، چنین عملی باعث می‌شود تا افرادی که مجاز به دسترسی نیستند مدت زمان بیشتری برای دسترسی به سیستم داشته باشند. اما آیا راهی برای روشن کردن سیستم از راه دور وجود دارد؟!

بسیاری از کاربران هنگامی که یک کارت شبکه خریداری می‌کنند در دفترچه‌ی راهنما یا برروی جعبه‌ی کارت شبکه "Wake On Lan" را دیده‌اند.در این مقاله قصد دارم تا شما را با روش استفاده از این قابلیت در سیستم گنو/لینوکس آشنا کنم. آنچه شمانیاز خواهید داشت یک کارت شبکه‌ که از قابلیت «Wake on Lan» پشتیبانی کند و روشی برای ارسال سیگنال برای چنین کارت شبکه‌ای است.

بسیاری از کارت‌های شبکه امروزی از قابلیت «WakeOn Lan» پشتیبانی می‌کنند، اگر کارت شبکه‌ی شما «on-board» است، به دفترچه راهنمای مادربورد خود مراجعه کنید، اغلب مادربوردهای جدید درای کارت شبکه‌هایی با امکان «Wake On Lan» هستند. برای فعال کردن این قابلیت در چنین مادربوردهایی کافیست در زمان بالا آمدن سیستم وارد قسمت تنظیم BIOS شوید و در قسمت «Power Management» گزینه‌ها‌ی «wakeonlan» یا «netboot» یا «wake onring events» را جستجو کنید. بسته به نوع مادربورد (نوع چپ‌ست بایوسی که در آن استفاده شده است) یکی از گزینه‌های بالا برای فعال کردن قابلیت Wake on Lan استفاده خواهند شد.

1.بسته‌های جادویی

برای روشن کردن یک کامپیوتر از راه دور باید از طریق یک نرم افزار یک پیغام برای کارت شبکه بفرستید. این پیغام‌ها را «بسته‌های جادویی شبکه» یا «Magic Network Packets» می‌نامند. برای استفاده از از این بسته‌های جادویی همان‌طور که اشاره کردیم نیاز به یک کارت شبکه با قابلیت Wake on Lan و نیز برنامه‌ای برای ارسال این بسته‌ها در شبکه دارید. نیازهای سخت افزاری به کارت شبکه‌ی شما بسته است. اما برنامه‌ای که این بسته‌ها را ارسال کند و بتوانید از طریق آن این قابلیت را مدیریت کنید را به سادگی می‌توانید در توزیع خودتان پیدا کنید. برای این کار من از برنامه‌های "ethtool" و"wakeonlan" استفاده کرده‌ام. البته می‌توانید از "etherwake" به جای "wakeonlan" استفاده کنید.

2.اجرا

برای نصب برنامه‌های ذکر شده می‌توانید در توزیع‌هایی که بر اساس دبیان هستند از دستور "apt-get" استفاده کنید، اگر از SuSE استفاده می‌کنید از YaST و در سایر توزیع‌ها از مدیر بسته‌های همان توزیع استفاده کنید. پس از نصب برنامه‌ی ethtool برای بررسی وضعیت در خط فرمان دستور زیر رامی‌نویسیم:

root@tux:~# ethtool eth0 Settings for eth0: Supports Wake-on: g Wake-on: d Link detected: yes

در اینجا "g" به این معناست که قابلیت wakeonlan در کارت شبکه‌ی شما وجود دارد اما "d" در خط پایینی فعال نبودن این قابلیت را اعلام می‌کند. برای فعال کردن بسته‌های جادویی شبکه دستور زیر را به کار می‌بریم:

root@tux:~# ethtool -s eth0 wol g

برای اطمینان از این که این قابلیت فعال شده است می‌توانید دستور اول را دوباره وارد کنید :

root@tux:~# ethtool eth0 Settings for eth0: Supports Wake-on: g Wake-on: g Link detected: yes

دومین "g" که در خط "Wake-on: g" آمده است به معنی فعال بودن قابلیت کار با بسته‌های جادویی شبکه است.

دیگر مطمئن هستیم که این قابلیت فعال شده، حال به آدرس کامپیوتر مورد نظر در شبکه نیاز داریم. طبیعی است که آدرس کامیپیوتر مقصد برای روشن کردن آن نیاز است. در اصل ما به آدرس MAC کامپیوتر مورد نظر نیاز داریم. برای اطلاع از این آدرس کافیست در کامپیوتر مقصد دستور ifconfig را اجرا کنید:

tux@target:~$ /sbin/ifconfig eth0 Link encap:Ethernet HWaddr FF:AA:BB:CC:DD:EE inet addr:192.168.0.1 Bcast:192.168.0.255 Mask:255.255.255.0 inet6 addr: fe80::20a:e6ff:fef6:a3f4/64 Scope:Link UP BROADCAST RUNNING MULTICAST MTU:1500 Metric:1 RX packets:2218390 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0 TX packets:3098440 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0 collisions:0 txqueuelen:1000 RX bytes:1624008578 (1.5 GiB) TX bytes:1368310661 (1.2 GiB) Interrupt:10 Base address:0xd400

در اینجا FF:AA:BB:CC:DD:EE آدرس MAC است.اگر کامپیوتر مقصد در دسترستان نیست برای پیدا کردن آدرس MAC آن کافیست ابتدا به آن کامپیوتر "ping" کنید،سپس به "arp cache" سری بزنید. برای نمونه اگر در شبکه‌ی من ماشینی با نام sun.my.flat وجود داشته باشد و بخواهم آدرس MAC آن را به دست بیاورم در خط فرمان تایپ می‌کنم:

gnu@myflat:~$ ping -c 1 sun PING sun.my.flat (192.168.1.1) 56(84) bytes of data. 64 bytes from sun (192.168.1.1): icmp_seq=1 ttl=64 time=0.202 ms --- sun.my.flat ping statistics --- 1 packets transmitted, 1 received, 0% packet loss, time 0ms rtt min/avg/max/mdev = 0.202/0.202/0.202/0.000 ms gnu@myflat:~$ /usr/sbin/arp sun Address HWtype HWaddress Flags Mask Iface sun ether FF:AA:BB:CC:DD:EE C eth0

دستور "arp" در اینجا برای یافتن آدرس MAC استفاده شده است. فقط توجه داشته باشید که شما باید ابتدا ماشین مقصد را از طریق IP یا نام ماشین ping کنید و سپس از دستور "arp" استفاده کنید. بسیار خوب، پس از آموختن آدرس MAC کامپیوتر مقصد حالا می‌توانید از راه دور روشن یا خاموشش کنید.برای این کار به برنامه‌ای نیاز دارید تا بسته‌های "wakeonlan" را ارسال کند. برنامه‌های مشهور "etherwake" و "wakeonlan" هستند که در اینجا من از "wakeonlan" استفاده کرده‌ام. یکی از مزایای "wakeonlan" امکان استفاده توسط تمام کاربران است که درباره‌ی "etherwake" قضیه عکس است و فقط کاربر ریشه می‌تواند از آن استفاده کنید.

برای ارسال پیغام روشن شدن، کافیست در کامپیوتر راه دور دستور زیر را وارد کنید:

gnu@myflat:~$ wakeonlan Sending magic packet to 255.255.255.255:9 with FF:AA:BB:CC:DD:EE

همان طور که می‌دانید FF:AA:BB:CC:DD:EE آدرس MAC کامپیوتر مقصد یا کامپیوتری است که می‌خواهید از راه دور روشن کنیدش. به همین سادگی .... اگر همه چیز درست پیش رفته باشد کار تمام است.

نوشته شده توسط آريــــــــــــــــا در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 16:25 موضوع ويندوز و رجيستري | لینک ثابت

مجوزهای دسترسی (4921 کلمه در این مقاله وجود دارد) (1605 بار مطالعه شده است)    نام مقاله : مجوزهای دسترسی برای فایل ها و دایرکتوری ها نویسنده:اریا مهدوی از آنجایی که لینوکس یک سیستم عامل چند کاربره یا Multiuser می باشد و در هر لحظه بیش از یک کاربر می توانند از سیستم استفاده کنند ، این نکته بسیار ضروری است که بتوانیم این کاربران را مدیریت و از لحاظ سطح امنیتی آنها را محدود کنیم تا در آینده دچار مشکلات امنیتی نشویم. برای درک مفهوم مجوزهای دسترسی ما در ابتدا به معرفی مفاهیم اصلی مانند کاربر و گروه و سپس به بررسی نحوه ی مدیریت کاربران خواهیم پرداخت. I. کاربران در لینوکس در لینوکس سه دسته ی مختلف از کاربران وجود دارند: ۱. کاربر ریشه یا root ۲. کاربر ساده ۳. کاربران سیستم کاربر اصلی یا SuperUser با نام root شناخته می شود که بر تمام سیستم کنترل کامل داشته و بالاترین سطح دسترسی یک سیستم را دارا می باشد و قابل ذکر است که این کاربر با شناسه ی کاربری یا UserID به شماره ی 0 شناخته می شود. کاربر ساده می تواند وارد سیستم شود و کارهای معمولی یک کاربر را انجام دهد. هر کاربر یک دایرکتوری به نام دایرکتوری خانگی یا HomeDirectory دارد که اغلب در home/ و با نام کاربری آن کاربر می باشد و نیز یک شل دارد که در اکثر مواقع bin/bash/ میباشد. این کاربران به منابع سیستم دسترسی ندارند به این معنی که نمی توانند تنظیمات کلی سیستم مثلا سرویس دهنده های وب را تغییر دهند (مگر آنکه کاربر ریشه این مجوز را برای آنها صادر کند). بنابراین این کاربران نمی توانند به سیستم آسیبی برسانند و یا فایل های سیستمی را پاک یا تغییر دهند. در لینوکس هر سیستمی علاوه بر یک کاربر ریشه حداقل یک کابر ساده نیز دارد تا کار های معمولی و حتی کارهای کاربر خانگی توسط این کاربر ساده انجام گیرد تا از آسیب دیدن سیستم جلوگیری شود. (این آسیب می تواند پاک شدن یک فایل سیستمی به دلیل نا آشنایی کاربر ساده باشد.) کاربران سیستم هرگز Login نمی کنند. حساب های کاربری یا Account های این کاربران برای کارهای خاص استفاده می شود. این کاربران معمولا دایرکتوری خانگی نیز ندارند. نمونه ای از این کاربران ٬ کاربران ftp ، apache ،lp می باشند. کاربر ftp برای دسترسی بی نام (Anonymous) یا همان بدون نام کاربری و پسورد استفاده می شود یا کاربرapache معمولا برای مدیریت درخواست های HTTP استفاده می شود. (البته در برخی توزیع های لینوکس این کاربر nobody یا www-data می باشد.) برای دیدن لیستی از کاربران موجود در سیستم (هر سه دسته ی بالا) می توانید فایل etc/passwd/ را ببینید. در این فایل هر خط نشان دهنده ی یک کاربر می باشد و اطلاعات مربوط به کاربر در مقابل آن کاربر نمایش داده می شود. برای دیدن این اطلاعات می توانید از دستور زیر استفاده کنید: tux@GNUIran:~$ cat /etc/passwd نتیجه ی این دستور چیزی شبیه زیر خواهد بود: tux@GNUIran:~$ cat /etc/passwd root:x:0:0:root:/root:/bin/bash daemon:x:1:1:daemon:/usr/sbin:/bin/sh bin:x:2:2:bin:/bin:/bin/sh sys:x:3:3:sys:/dev:/bin/sh man:x:6:12:man:/var/cache/man:/bin/sh lp:x:7:7:lp:/var/spool/lpd:/bin/sh mail:x:8:8:mail:/var/mail:/bin/sh news:x:9:9:news:/var/spool/news:/bin/sh www-data:x:33:33:www-data:/var/www:/bin/sh backup:x:34:34:backup:/var/backups:/bin/sh list:x:38:38:Mailing List Manager:/var/list:/bin/sh irc:x:39:39:ircd:/var/run/ircd:/bin/sh gnats:x:41:41:Gnats Bug-Reporting System (admin):/var/lib/gnats:/bin/sh nobody:x:65534:65534:nobody:/nonexistent:/bin/sh Debian-exim:x:102:102::/var/spool/exim4:/bin/false identd:x:100:65534::/var/run/identd:/bin/false sshd:x:101:65534::/var/run/sshd:/bin/false gdm:x:103:104:Gnome Display Manager:/var/lib/gdm:/bin/false mysql:x:104:106:MySQL Server:/var/lib/mysql:/bin/false tux:x:1000:30:GNUIran.org's Tux,9990011,:/home/tux:/bin/bash همان طور که می بینید هر کدام از کاربران در یک خط هستند. برای نمونه اطلاعات مربوط به کاربر tux را مورد بررسی قرار می دهیم: tux : نام کاربری x : در این بخش کلمه ی عبور یا پسورد کاربر به صورت رمز نوشته می شود. البته در توزیع های جدید بجای آن یک x نوشته میشود و پسورد در فایل دیگری به نام etc/shadow/ نگهداری می شود. 1000 : شماره ی کاربر یا UserID می باشد که همان طور که می بینید برای کاربر ریشه 0 می باشد. 30 : شماره ی گروه یا GroupID می باشد که در ادامه درباره ی گروه ها توضیح خواهیم داد. GNUIran.org's Tux : اطلاعات اضافی درباره ی کاربر که می تواند شامل نام و نام خانوادگی و تلفن و غیره باشد. به این فیلد ٬ فیلد GECOS گفته می شود. برای کاربران سیستم این فیلد اغلب توضیحی درباره ی کاربرد آن کاربر می باشد. به توضیحات کاربرgdm توجه کنید. home/tux/ : این بخش محل دایرکتوری خانگی کاربران را نمایش می دهد. به محل این دایرکتوری در کاربران سیستم دقت کنید! bin/bash/ : در این بخش به شل یا پوسته ی هر کاربر اشاره شده است که در اغلب توزیع های لینوکس bin/bash/ می باشد. برای ایجاد یک کاربر جدید در خط فرمان بعد از رفتن به حالت ریشه (با دستور su) می توانید با دستور adduser یک کاربر جدید بسازید: GNUIran:~# adduser gnu GNUIran:~# passwd gnu با وارد کردن این دستورات ابتدا کاربر جدید gnu ساخته می شود و با وارد کردن دستور بعد از شما یک کلمه ی عبور یا پسورد برای کاربر gnu پرسیده خواهد شد. اگر این دستور در توزیع شما غیر فعال است شما می توانید از مدیر های گرافیکی مانند YaST در زوزه ٬ برای مدیریت کاربران استفاده نمایید یا از برنامه ی Kuser در محیط میزکار KDE استفاده کنید و یا به سادگی رکورد آن را در همین فایل اضافه کنید. نکته: در اغلب توزیع ها در خط فرمان برای کاربران ساده از کاراکتر دلار ($) و برای کاربر ریشه یا root از کاراکتر پوند (#) استفاده می شود. II. گروه ها در لینوکس مفهوم دیگری که در لینوکس پیاده سازی شده است گروه ها یا group می باشد. گروه از یک کاربر یا تعدادی کاربر تشکیل شده است. زمانی که برای یک گروه دسترسی یا عدم دسترسی به منبعی تعریف می شود ٬ این نوع مجوز دهی برای تمام اعضای آن گروه اعمال می شود. بنابراین می توان با گروه بندی کاربران به راحتی به عده ای مجوزی را داد و یا آن را سلب کرد. برای دیدن گروه های موجود در لینوکس خود می توانید به فایل etc/group/ مراجعه کنید. حال با استفاده از دستور cat بخشی از محتویات این فایل را بررسی می کینم: tux@GNUIran:~$ cat /etc/group root:x:0: daemon:x:1: bin:x:2: sys:x:3: lp:x:7: mail:x:8: news:x:9: ftp:x:50: dialout:x:20: tty:x:25: users:x:100:tux,gnu,deb در این فایل نیز هر گروه در یک خط (یا رکورد) نوشته شده است. برای نمونه گروه users را بررسی می کنیم. users : یک نام اختصاصی برای گروه x : پسورد رمز نگاری شده ی مخصوص گروه که البته در صورت نبودن x پسوردی نیاز نیست. 100 : شماره ی اختصاصی گروه یا GroupID می باشد. tux,gnu,deb : کاربرانی که عضو این گروه می باشند. برای نمونه اعضای گروه tty می توانند در ترمینال (خط فرمان) تایپ کنند یا اعضای گروه dialout می توانند از مودم استفاده کنند. حتما حدس زده اید که برای اضافه کردن یک گروه از دستور groupadd باید استفاده کرد: GNUIran:~# groupadd gnuusers GNUIran:~# usermod -G gnuusers tux در خط اول یک گروه به نام gnuusers ساخته شد و در خط دوم کاربر tux عضو این گروه شد. III. مجوزهای دسترسی برای فایل ها مجوزهای دسترسی تعیین کننده ی این مطلب است که هر کاربر یا کاربران یک گروه اجازه ی انجام چه کارهایی را دارند. در اینجا ما قوانین دسترسی به فایل ها را وضع می کنیم. بنابراین بررسی خواهیم کرد که چه کاربری چه اعمالی بر روی یک فایل می تواند انجام دهد. این مجوزها از ابتدا در سیستم عامل لینوکس و بر روی تمام انواع فایل سیستم های آن موجود بوده و در تمام سیستم فایل ها یکسان می باشند. (می توانید با سیستم فایل های مایکروسافت مقایسه کنید که بعد از ورود NTFS این مجوزها به این سیستم عامل معرفی شدند.) مجوزها در سیستم عامل لینوکس شامل سه نوع یا سه mode می باشند: ۱ ) Read ( خواندن ) : بیانگر مجوز خواندن یک فایل می باشد و با r نشان داده می شود. ۲ ) Write ( نوشتن ) : بیانگر مجوز نوشتن و تغییر دادن محتویات یک فایل می باشد و با w نشان داده می شود. ۳ ) eXecute ( اجرا کردن ) : مجوز اجرا کردن را به کاربر مورد نظر می دهد و با x نشان داده می شود. واضح است که این مجوز فقط برای فایل های اجرایی تاثیر گذار می باشد. لازم به ذکر است که هر یک از کاربران در سیستم عامل گنو/لینوکس می توانند هر ترکیبی از انواع مجوزهای خواندن ٬ نوشتن و اجرا کردن را برای هر فایل داشته باشند. اگر بخواهیم عملیاتی را روی یک فایل یا دایرکتوری انجام دهیم که مجوز دسترسی لازم را نداشته باشیم با پیغام خطای زیر مواجه خواهیم شد: tux@GNUIran:~$ cd /root bash: cd: /root: Permission denied برای مشاهده مجوزهای دسترسی یک فایل باید از دستور ls که مخفف list می باشد به همراه گزینه (option) l استفاده کرد. به نمونه ی زیر توجه کنید: tux@GNUIran:~$ ls -l total 2 drwxr-xr-x 3 tux GNUIran 6553 Sep 1 17:19 Documents -rw-r--r-- 1 tux GNUIran 1024 Sep 12 17 :49 myfile که خروجی این دستور را برای myfie بررسی می کنیم: بیت اول که در اینجا " – " می باشد بیانگر نوع فایل می باشد و فقط یک بیت برای کنترل و اطلاع از نوع فایل یا دایرکتوری بودن آن می باشد و یک بیت برای نشان دادن مجوزها نیست. انواع آن را در زیر مشاهده می کنید: - : فایل ساده d : دایرکتوری l : لینک نمادین یا لینک نرم -Symbolic link s : سوکت -Socket p : یک FIFO pipe بیت های بعدی: rwxr-xr-x : مجوزهای دسترسی 1 : تعداد لینک های سخت یا Hardlinks [۱] tux : کاربر GNUIran : گروه 1024 : حجم فایل به بایت - Byte Sep 12 : تاریخ آخرین تغییرات 17:19 : ساعت آخرین تغییرات myfile : نام فایل همان طور که مشاهده نمودید مجوزهای دسترسی در نه بیت نمایش داده می شوند (--rw-r--r). این ۹ کاراکتر یا در اصلاح دقیق نه بیت (bit) نسبت به سه نوع (mode) مالکیت وضع می شوند: ۱ ) User ( مالک ) : همان ایجاد کننده ی فایل یا دایرکتوری می باشد. ۲ ) Group ( گروه ) : تعدادی از کاربران سیستم عامل می باشند که در یک گروه مشخصی قرار دارند و افراد متعلق به یک گروه می توانند در صورت داشتن مجوزهای لازم به فایل ها و دایرکتوری ها هم گروهی های خود دسترسی داشته باشند. ۳ ) Other ( سایر کاربران ) : می تواند شامل هر کاربر خارج از گروه شما باشد. برای هر یک از این استفاده کنندگان سه نوع مجوز ( mode ) وجود دارد که شامل خواندن ٬ نوشتن و اجرا کردن فایل ها و دایرکتوری ها می باشد که این دلیل نه کاراکتری بودن مجوزهاست. سه کاراکتر اول از سمت چپ مجوزهای دسترسی مربوط به مالک ( User ) ٬ سه کاراکتر بعدی مجوزهای دسترسی مربوط به گروه و سه کاراکتر آخر مجوزهای دسترسی برای سایر کاربران را مشخص می کنند. با توجه به مطالب ذکر شده همان طور که مشاهده می شود در مثال مطرح شده یک دایرکتوری بنام Documents و بک فایل بنامmyfile وجود دارد که صاحب و مالک این فایل و دایرکتوری کاربر tux می باشد و عضو گروه GNUIran می باشد. در این مثال مجوزهای دسترسی برای این فایل به صورت زیر خواهد بود: فایل myfile مالک : مجاز به خواندن و نوشتن می باشد. گروه : فقط مجاز به خواندن می باشد. سایر کاربران : فقط مجاز به خواندن می باشند. در صورتیکه هر یک از کاربران دارای مجوز دسترسی rwx باشند به معنی این است که همه ی کاربران تمام مجوزهای لازم در مورد فایل را در اختیار دارند یا به عبارت دیگر دارای بیشترین مجوز دسترسی می باشند. IV. مجوزهای دسترسی دایرکتوری ها برای دایرکتوری ها هم همان سه مجوز موجود برای فایل ها استفاده می شوند ، اما نحوه ی استفاده با توجه به اینکه دایرکتوری هستند کمی متفاوت می باشد که در زیر این سه مجوز را برای دایرکتوری ها بررسی می کنیم: ۱ ) خواندن : اگر یک دایرکتوری دارای مجوز خواندن باشد شما می توانید لیستی از نام فایل ها و دایرکتوری های داخل آن بگیرید. یا به زبان خط فرمان می توانید از آن یک ls بگیرید. ۲ ) نوشتن : اگر دایرکتوری دارای مجوز نوشتن باشد این بدین معنی است که شما می توانید فایل های داخل آن را پاک کرده یا تغییر نام دهید یا یک فایل جدید در آن ایجاد کنید و فایل ها را ویرایش کنید. نکته ی بسیار مهم این است که این اعمال به شرطی قابل انجام هستند که شما مجوز اجرا کردن (x) را نیز داشته باشید و نوشتن (w) به تنهایی نمی تواند این اعمال را برای شما فراهم کند. ۳ ) اجرا کردن ( جستجو ) : این دستور اجازه ی ورود به دایرکتوری را می دهد یا به زبان خط فرمان شما اجازه ی cd کردن به داخل دایرکتوری را دارید و بدین وسیله شما به محتویات دایرکتوری دسترسی دارید و به شرط داشتن مجوز نوشتن می توانید آنها را تغییر دهید. به این مجوز در دایرکتوری ها ٬ اغلب مجوز جستجو گفته می شود. بنابراین هرگاه درباره ی مجوز جستجو مطلبی گفته شد در واقع درباره ی مجوز x در دایرکتوری صحبت می شود. با توجه به مطالب گفته شده مجوز دایرکتوری Documents در مثال بالا به شکل زیر خواهد بود: دایرکتوری Documents مالک : دارای حداکثر مجوزهای دسترسی می باشد. گروه : فقط مجاز به خواندن و اجرا کردن می باشد. سایر کاربران : فقط مجاز به خواندن و اجرا کردن می باشند. V. تغییر مجوزهای دسترسی برای تغییر مجوزها می توانید در پنجره ی مدیر فایل خود بر روی فایل مورد نظر کلیک راست کنید و از بخش Properties آن برای تغییر مجوزها استفاده کنید و یا به سادگی از خط فرمان این کار را انجام دهید. در سیستم عامل گنو/لینوکس از دستور chmod که مخفف change mode می باشد برای تغییر مجوزهای دسترسی فایل ها و دایرکتوری ها استفاده می شود. توجه نمایید که برای استفاده از این دستور برای تغییر مجوزهای دسترسی یک فایل/دایرکتوری باید مالکیت آن فایل/دایرکتوری متعلق به شما باشد و یا اینکه کاربر ریشه ( root ) باشید. از فرمان chmod به دو روش استفاده می شود: روش اول ( با نشان ها ) chmod USER +/-/= NEW_MODE File/Directory در این روش به صورت نسبی می توان مجوزهای دسترسی را تغییر داد که در آن USER یکی از حروف زیر یا ترکیبی از آنها می تواند باشد: u : برای مالک فایل/دایرکتوری g : برای گروه o : برای سایر کاربران a : برای تمام کاربران ( all ) همان طور که گفته شد می توانید ترکیبی از این مقادیر را نیز بکار برد. مثلا از "go" برای group و other می توانید استفاده کنید. یکی از سه گزینه ی =/-/+ را برای انتساب مجوز جدید به کاربرانی که انتخاب کرده اید را باید بر حسب نیاز خود انتخاب کنید. بدین صورتکه از "+" جهت اضافه کردن ٬ از "-" برای گرفتن و حذف کردن و از "=" برای انتساب مجوز استفاده کنید. NEW_MODE نیز می تواند یکی از مجوزهایی باشد که در بالا اشاره کردیم ( r برای خواندن ٬ w برای نوشتن و x برای اجرا کردن ). در اینجا نیز می توانید از ترکیب مجوزها استفاده کنید. برای نمونه از "rw" برای مجوز خواندن و نوشتن استفاده کنید. بنابراین g+r به معنای دادن اجازه ی خواندن فایل/دایرکتوری مورد نظر به گروه می باشد و یا go-wx به معنای این است که اجازه ی نوشتن و اجرا کردن از گروه و سایر کاربران گرفته می شود. حال به مثال زیر توجه کنید: tux@GNUIran:~$ ls -l -rw-r--r-- 1 tux GNUIran 29 Oct 4 19:49 myfile اکنون اگر بخواهیم مجوزهای دسترسی این فایل را طوری عوض کنیم که مجوز نوشتن به اعضای گروه داده شود باید از دستور زیر استفاده کنیم: tux@GNUIran:~$ chmod g+w myfile اگر بخواهیم علاوه بر دادن مجوز نوشتن به گروه ٬ مجوز اجرا کردن را نیز به سایر کاربران بدهیم از دستور chmod باید بدین صورت استفاده کنیم: tux@GNUIran:~$ chmod g+w,o+x myfile برای حصول اطمینان از تغییر مجوزها یک بار دیگر فرمان ls -l را اجرا کنید. tux@GNUIran:~$ ls -l -rw-rw-r-x 1 tux GNUIran 29 Oct 4 19:49 myfile همانطور که مشاهده می کنید مجوزهای نوشتن برای گروه و اجرا کردن برای سایر کاربران اعمال شده است. برای اعطای مجوزهای خواندن و نوشتن و اجرا به گروه می توانیم از دستور زیر نیز استفاده کنیم: tux@GNUIran:~$ chmod g=rwx myfile روش دوم ( با اعداد ) وقت آن رسیده که کمی با اعداد بازی کنیم! همان طور که در قسمت های قبل مطالعه کردید مجوزهای دسترسی در ۹ کاراکتر نمایش داده می شوند مانند rwxrwxrwx ، به بیان دقیق تر مجوزهای دسترسی در ۹ بیت ذخیره می شوند ، هر بیت می تواند یک یا صفر باشد! خوب بنابراین ۱ به معنی داشتن آن مجوز و ۰ به معنی نداشتن آن مجوز است ، برای نمونه rwxrwxrwx با معادل 111111111 در مبنای دو برابر است و یا مجوز rwx---r-x به صورت صفر و یکی خواهد شد: 111000101 . در واقع rwx برابر 111 خواهد بود و r-w برابر101 خواهد شد. این روش ایده ایست برای مجوز دهی با روشی بسیار آسان به نام روش عددی! در این روش مقدار r برابر ۴ می باشد. به این دلیل که اگر شما فقط مجوز خواندن صادر کنید خواهیم داشت --r که برابر 100 می باشد و می دانیم 100 در مبنای ده برابر ۴ می باشد. مقدار w برابر ۲ می باشد چرا که -w- برابر 010 است که در مبنای ده ۲ می باشد و معادل x برابر ۱ می باشد چرا که x-- برابر 001 است و ۱ در مبنای ده ۱ می شود. بنابراین در این روش برای اعطای مجوزها باید از اعداد این جدول استفاده بکنید. خواندن ۴ نوشتن ۲ اجرا کردن ۱ با این حساب می توانیم روش دوم را به صورت زیر بنویسیم: chmod MODE File/Directory در این حالت می توان بطور مطلق مجوزهای دسترسی را تعیین کرد. منظور این است که مانند حالت اول مجوزی را اضافه یا کم نمی کنیم بلکه تمام مجوزها از ابتدا وارد می شوند. MODE همان عدد سه رقمی می باشد که نشان دهنده ی مجوزهای جدید برای فایل/دایرکتوری مورد نظر می باشد. رقم اول مربوط به مجوز دسترسی مالک ٬ رقم دوم مربوط به مجوز دسترسی گروه و رقم سوم مربوط به مجوز دسترسی سایر کاربران می باشد. با یک مثال طریقه ی استفاده از این اعداد را برای شما شرح می دهیم. برای نمونه اگر بخواهید که مجوز خواندن و نوشتن را به یک کاربر بدهید باید اعداد مربوط به مجوزهای خواندن (۴) و نوشتن (۲) را با هم جمع کنید تا مجوز کاربر را بدست بیاورید. ۴+۲=۶ بنابراین عدد ۶ مجوز جدید کاربر خواهد بود که نشان دهنده ی وجود مجوزهای خواندن و نوشتن برای او می باشد. حال همان فایل myfile در مثال های بالایی را در نظر بگیرید. می خواهیم مجوزهای آنرا طوری تغییر بدهیم که مالک دارای تمام مجوزها باشد ٬ گروه دارای مجوز خواندن و اجرا کردن باشد و سایر کاربران نیز هیچ مجوزی نداشته باشند. دستور زیر تمام این مجوزها را تعیین می کند. tux@GNUIran:~$ chmod 750 myfile همانطور که مشاهده می کنید عدد ۷ برای مالک فایل و نشان دهنده ی تمام مجوزهای خواندن و نوشتن و اجرا کردن ( ۷=۱+۲+۴ ) برای وی می باشد. عدد ۵ برای گروه و نشان دهنده ی مجوزهای خواندن و نوشتن ( ۵=۱+۴ ) برای آن می باشد. عدد صفر نیز برای سایر کاربران می باشد و نشان دهنده ی این است که هیچ مجوزی برای خواندن یا نوشتن و یا اجرا کردن این فایل ندارند. شما می توانید از هر یک از حالت های گفته شده برای تعیین مجوزها استفاده کنید. هیچ تفاوتی بین دستورهای معادل وجود نخواهد داشت. به دو دستور زیر توجه کنید. این دو دستور دقیقا معادل یکدیگر می باشند و هر دو یک کار را انجام خواهند داد. tux@GNUIran:~$ chmod a=rx myfile tux@GNUIran:~$ chmod 555 myfile نکته: توجه کنید که اگر مجوزها را طوری تعیین کنید که مالک فایل/دایرکتوری هیچ مجوزی نداشته باشد حتی مالک فایل/دایرکتوری نیز نمی تواند به آن دسترسی داشته باشد. اما چون وی مالک فایل/دایرکتوری می باشد می تواند مجددا مجوزها را تغییر دهد و از آن استفاده کند. ( فراموش نکنید که فقط کاربر ریشه و مالک فایل/دایرکتوری می توانند مجوزها را تغییر بدهند. ) نکته: برای تغییر مجوزهای یک دایرکتوری با تمام محتویات آن می توانید از گزینه (option) R استفاده کنید: tux@GNUIran:~$ chmod -R 755 test در نمونه ی بالا تمام محتویات دایرکتوری test نیز مجوز 755 خواهند گرفت. VI. تعیین مجوز پیش فرض شما زمانی که یک فایل یا دایرکتوری می سازید به طور پیش فرض به آن یک مجوز اختصاص پیدا خواهد کرد که این مجوز پیش فرض را می توان با دستور umask تغییر داد. برای اطلاع از مجوز کنونی می توانید این دستور را به تنهایی اجرا کنید. کافیست در خط فرمان تایپ کنید umask تا مجوز پیش فرض برای شما نمایش داده شود. tux@GNUIran:~$ umask 022 بله 022 ! کمی عجیب است! در واقع خود شما به طور پیش فرض هیچ مجوزی ندارید! اما روش خواندن این عدد کمی متفاوت است ، در واقع این اعداد مجوزهای سلب شده است که به شما نمایش داده می شود. برای نمونه در 022 از مالک هیچ مجوزی سلب نشده است. یعنی مالک تمام مجوزها را داراست و از گروه و دیگران مجوز ۲ یا نوشتن سلب شده است. برای اینکه بتوانید راحت تر این مجوزها را بخوانید می توانید برای دایرکتوری ها مقدار داده شده را از 777 و برای فایل ها از 666 کم کنید. با این کار مجوز پیش فرض برای فایل ها و دایرکتوری ها بدست می آید. 666-022= 644 777-022=755 خوب خواندن راحت تر شد ، بنابراین هر دایرکتوری جدیدی که شما می سازید دارای مجوز پیش فرض 755 می باشد و هر فایل دارای مجوز644 می باشد. اگر باز هم با خواندن اعداد مشکلی دارید می توانید با گزینه (option) S این دستور را اجرا کنید: tux@GNUIran:~$ umask -S u=rwx,g=rx,o=rx که نوع مجوزها دقیقا معلوم است. اما اگر از مجوزی که در حال حاضر به عنون پیش فرض است ناراضی هستید به راحتی می توانید با همین دستور آن را تغییر دهید: برای مثال اگر می خواهید جز شما هیچ کس به دایرکتوری یا فایل شما دسترسی نداشته باشد می توانید مقدار umask را 077 بدهید که در این صورت فایل های جدید ایجاد شده دارای مجوز 600 یا -------rw و دایرکتوری های جدید ایجاد شده نیز دارای مجوز 700 یا ------rwx خواهند بود. اما اگر از روش عددی چندان راضی نیستید می توانید از روش ساده استفاده کنید. مانند نمونه ی زیر: tux@GNUIran:~$ umask u=rwx,g=r,o= که کاربر یا مالک تمام مجوزها را دارد و هم گروهی های او می توانند فایل ها را بخوانند و دیگران هیچ دسترسی ندارند. به همین سادگی! VII. بیت Sticky تا به حال به ۹ بیت برای کنترل مجوزها اشاره کردیم. حال به بیتی دیگری به نام بیت استیکی (Sticky) اشاره می کنیم. این بیت که فقط برای دایرکتوری ها استفاده می شود باعث می شود تا هیچ کاربری نتواند فایلی را که مالک آن نیست پاک کند. برای نمونه اگر یک دایرکتوری به نام mail داشته باشیم که مجوز آن 777 باشد یا به عبارت دیگر مجوز خواندن و نوشتن و جستجو برای همه در آن صادر شده باشد شما می توانید نامه های دوستان خود را که مالک آنها نیستید را پاک کنید اما اگر بیت استیکی در آن قرار داده شود با وجود مجوز برای تمام تغییرات شما دیگر نمی توانید نامه هایی که شما مالک آنها نیستید را پاک کنید. برای قرار دادن این بیت کافیست دستور chmod را مانند نمونه ی زیر به کار گیرید: tux@GNUIran:~$ chmod +t mail حال اگر یک بار دیگر دستور ls را اجرا می کنیم: tux@GNUIran:~$ ls -l drwxr-xr-t 2 tux GNUIran 4096 Sep 1 4:02 mail مشاهده می کنید که در قسمت آخر بیت مربوط به x به t تبدیل شده است. بنابراین در این دایرکتوری شما نمی توانید فایلهایی را که در تملک دیگران قرار دارد را پاک کنید. (فایل هایی که کاربر آنها شما نیستید.) VIII. تغییر مالکیت فایل یا دایرکتوری گاهی ممکن است بخواهیم مالکیت یک فایل/دایرکتوری را تغییر بدهیم. برای این کار باید از فرمان chown استفاده کنیم. شکل کلی آن بصورت زیر می باشد: tux@GNUIran:~$ chown NEW_OWNER File/Directory NEW_OWNER نام مالک جدید فایل/دایرکتوری می باشد که می خواهیم مالکیت فایل/دایرکتوری را به او نسبت دهیم. باید دقت کرد که فرد مورد نظر که می خواهیم مالکیت فایل/دایرکتوری را به او نسبت بدهیم در سیستم تعریف شده باشد. در غیر این صورت با پیغام زیر مواجه خواهیم شد: tux@GNUIran:~$ chown tux2 myfile chown: `tux2': invalid user برای دیدن لیست کاربران همان طور که در بالا اشاره شد در خط فرمان باید از دستور زیر استفاده کنید: tux@GNUIran:~$ cat /etc/passwd هشدار! به این نکته توجه داشته باشید که پس از تغییر مالکیت فایل/دایرکتوری دیگر نمی توانید مجوزهای آنرا تغییر دهید چون شما دیگر مالک آن فایل/دایرکتوری نیستید! اگر عضو گروه فایل/دایرکتوری باشید ٬ همانند اعضای گروه با شما رفتار خواهد شد. اگر هم عضو گروه فایل/دایرکتوری نباشید در قسمت سایر کاربران قرار خواهید گرفت! پس حواس خود را جمع کنید تا اشتباهی مالکیت فایلی را تغییر ندهید! البته کاربر ریشه می تواند هر گونه تغییری در مالکیت فایل/دایرکتوری ایجاد کند. IX. تغییر گروه فایل یا دایرکتوری برای تغییر دادن گروه یک فایل/دایرکتوری باید از فرمان chgrp به شکل زیر استفاده کرد: tux@GNUIran:~$ chgrp NEW_GROUP File/Directory NEW_GROUP نام گروه جدیدی است که می خواهید فایل/دایرکتوری مورد نظر را به آن گروه نسبت دهید. همانند تغییر مالکیت در اینجا نیز باید گروه در سیستم تعریف شده باشد. برای دیدن لیست گروهها در خط فرمان از دستور زیر استفاده کنید: tux@GNUIran:~$ cat /etc/group امیدواریم این مقاله بتواند شما را در مدیریت بهتر فایل ها و دایرکتوری هایتان کمک کند. همواره شاد و سربلند باشید.

نوشته شده توسط آريــــــــــــــــا در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 16:17 موضوع ويندوز و رجيستري | لینک ثابت